Sensin Şiiri - Bir Serendipçe

Gidişinle döndü dünyamın rengi,
Kayboldu içimin o eski ahengi.
Dilimde eriyen sözün mihengi
İçimi sızlatıp yakan da sensin.

​Otobüs biletleri, yanlış duraklar,
İsmin yazılı tozlu kitaplar...
Sahaf tezgahında solan tüm plaklar
Ruhumu geçmişte tutan da sensin!

​Deryalar içinde yandım kurudum,
Derdimi bağrıma bastım uyudum.
İmkansızsın, ulaşılmaz çıkmaz yol,
Yönümü şaşırtıp yıkan da sensin.

​Süründüm peşinde bitti mecalim,
Arşa kadar çıktı feryat figan halim.
Ölmekten zormuş bu koca sürgün,
Ömrü bir zindana atan da sensin.

​Dönmüyor yelkovan, akrep kusar kin,
Dilimde bitmiyor bedduam, ahım.
Senin eserin bu, dizde eyvahım
Beni bu çukura iten de sensin!

​Vakit bir urganmış takıldı boyna,
Akmıyor şu zaman, durdu dünyamda
Canımı bin parça ettin sebepsiz,
Yüreği dertlere salan da sensin.

​Başıma devrildi göğün tavanı,
Sabahlar zifiri, her yer aldanış.
Aklımın ucunda eski bir yanış
Gönlümü dertlere katan da sensin.

Kaderin elinde sabrım sınanır,
Yürüdüğüm yollar bana dert verir.
Sisin ortasında ufkumu bürür,
Güneşi önümden alan da sensin!

​Sanki bu canımı sen mi yarattın?
Beni bu ateşe, bu kora attın!
Ömrümü dertlere kattın da kattın
Elime kalemi veren de sensin.