Senli Hazanlar Şiiri - Mine Yılmaz Sevinç

İçimde senli hazanları devirdim
Şimdi koskoca bir kış var önümde
Yaprağın rengi değil sesi bile kalmadı
Bembeyaz yağacak karı beklerim.

İçim sonsuz hüzün bahçesi değildir
Hüzün sevmeyen ruhum var her zaman
Çıplak kalan dallara mavi dilekler bağlarım
Kar yağan toprağımdan kardelenler fışkırtırım.

İnadına mutluluğu öğretti bu dünya bana
Öğrendiklerimi sende bozmam bilesin
Borçluyum içimde çırpınan binlerce kuşa
Yıllarca kendimi kelebek bile zannetmişim.

Gülerek öleceğim ben biliyorum
Bir de zılgıt çekeceğim "heyhat" diye ölürken
Sevgimle taşacağım her güzel pınardan
Azalmak yok, kurumak yok günün birinde...

Toprağından mı taşından mı bu aksilik?
Zehir olsan bardaktan aşamazsın.
Kim kendini bilmez ise zaman bildirir,
Gördüğün son yüz kendi yüzündür.

İçimde senli hazanları devirdim,
Mevsim gibi gelip mevsim gibi geçtim,
Güldüm sana her zaman, gülerek özledim,
Kışa kulak asmadım aralıksız sevdim.

Mine Yılmaz Sevinç
02 Aralık 2025
10:35