Senin Adın Şiiri - Yücel Özkü

SENİN ADIN
Sen, gecenin susmayan izi.
Sen, sabrımın son kıyısı.
Sen, içimde büyüyen
Adsız bir mavilik.

Sen, rüzgârın değil;
Sessizliğin dilisin.
Dokunmadan çoğalan
En derin eksilişimsin.

Bir adını anıyorum;
Gece, kendini dinliyor.
Bir yüzünü düşünüyorum;
Zaman, gölgesini topluyor.

Gel desen, yol olurum.
Sus desen, beklerim.
Çünkü seni sevmek,
Kalbimin en eski mevsimi.

Ah, canım benim...
Yokluğun bile ışık düşürür.
Kimse bilmez;
Sol yanım, adını atar durur.

YÜCEL ÖZKÜ
19 Temmuz 2026/06:14