Sen Sağ Ben Selamet Şiiri - Agâh Tövbekâr

Sen Sağ Ben Selamet”
Sonunda bitti işte…
Bir cümlenin sonuna konan nokta gibi,
Ne uzatabildim seni,
Ne silebildim içimden…
Sen gittin,
Ben kaldım…
Yarım bir hikâyenin ortasında.
“Sen sağ ben selamet” dedim ya hani,
Öyle kolay çıkmadı o söz dilimden…
Her harfinde bir parçam koptu,
Her hecesinde biraz daha öldüm ben.
Sen şimdi rahatsın belki,
Yeni bir hayatın içinde…
Gülüyorsun, konuşuyorsun,
Belki de hiç anmıyorsun beni…
Ama bil ki,
Ben hâlâ senin sustuğun yerdeyim.
Bir gece yarısı uyanırsan eğer,
İçine sebepsiz bir hüzün çökerse…
İşte o benim…
Unutulduğum yerden sana sızan acım.
Ben seni öyle sevdim ki,
Gitmeni bile sevdim saydım…
Kırıldım ama sustum,
Yıkıldım ama “iyiyim” dedim…
Çünkü sen mutlu ol diye,
Ben kendimden vazgeçtim.
“Sen sağ ben selamet…”
Ne garip dua değil mi?
Aslında içimde bin beddua,
Ama dilimde hâlâ sana iyi dilekler…
Keşke biraz daha kalsaydın,
Ya da giderken beni de götürseydin…
Çünkü sen gidince,
Ben bu hayatta fazla kaldım.
Şimdi aynaya bakıyorum da,
Gözlerim seni arıyor hâlâ…
Kalbim alışamamış yokluğuna,
Her atışında adını söylüyor.
İnsan en çok neye yanar biliyor musun?
Sevdiğine değil…
Sevdiğinin bu kadar kolay gidişine yanar.
Ben sana zor gelmedim,
Ama sen bana ağır geldin…
Çünkü ben seni taşırken,
Sen beni hiç tutmadın.
Ve şimdi son kez söylüyorum:
Yolun açık olsun…
Kalbin neyi seçtiyse onunla yaşa…
Ben artık yokum o hikâyede.
Ama şunu unutma…
Bir gün gerçekten sevilmek istersen,
Hatırla beni…
Çünkü ben seni,
Hiç kimsenin sevemeyeceği kadar çok sevdim…
Sen sağ ol…
Ben…
Ben zaten sensizliğe alıştım sandım,
Ama her gece biraz daha ölüyorum…
Ve yine de…
Sen sağ,
Ben selamet…

Tarih:01/01/2012
Agâh tövbekâr

Kayıt:23/03/2026 18:05:00