Seni Nasıl Özledim Şiiri - Agâh Tövbekâr

Seni nasıl özledim, anlatamam
Ne kelimeler yeter, ne de susmalarım…
Bir boşluk var içimde, adı sensin
Dolduramadığım, kimseyle bölüşemediğim.
Geceler sensiz daha bir karanlık,
Ay bile eksik doğuyor sanki bu şehirde.
Sesin yok ya…
Rüzgar bile artık üşütüyor içimi.
Bir zamanlar elini tuttuğum o anlar,
Şimdi avuçlarımda sızı gibi kalıyor.
Gözlerin… ah o gözlerin,
Unutmak istedikçe daha çok hatırlatıyor.
Seni nasıl özledim, bir bilsen…
Bir şarkıda, bir sokakta, bir anıda
Ansızın yakalıyor beni yokluğun,
Ve ben yine sana yeniliyorum.
Ne gidişine kızabiliyorum,
Ne de dön diyecek kadar gurursuzum.
Ama içimde bir yer hâlâ sen diye atıyor,
İşte en çok ona yorgunum…
Seni özlemek;
Bir yara gibi değil sadece…
Sanki her gün yeniden açılan,
Ve hiç kabuk bağlamayan bir hikâye.
Eğer bir gün hissedersen içinin sızladığını,
Bil ki bir yerlerde hâlâ seni seven var…
Ve o kalp, ne olursa olsun
Seni böyle, eksik ama sonsuz seviyor…