Sen Papatya kokardın Şiiri - Çağdaş Ca

​Sen papatya kokardın,
Nisan yağmurları öperken toprağı.
Ellerinde baharın o en masum telaşı,
Gözlerinde büyütürdün usulca şafağı.
​Şimdi gürültülü kalabalıklardan çok uzakta,
Sığ ve sahte yüzlerin bittiği yerdeyim

Yokluğunla baş başa kaldığım bu ıssız limanda ve karanlık gecelerde
Yalnızlığın en asil, en derin demindeyim.
​Kelimelerim yorgun düşüyor, mısralarımın yetim kalıyor sensizlikte

Bir şiir sandalında usulca geceye açılıyorum.
Rüzgâr saçlarının kokusunu getiriyor
Nereyse baksam seni görüyorum
Sürükleniyorum
Karanlığın ortasında bilinçsizce...

İçimde kopan büyük fırtınalarımda sana dair ağır isyanlar yok
Sadece hafif bir sızı kaldı sol yanımda.
Adın geçince dalıp gidiyorum öylece,
Seni arıyorum her anılarımda her anımda.

​Günlerim kendi telaşındayken akıp geçiyor bir, bir zaman
Yine sabah oldu bak...
Soğuyan bir çay bardağında aklıma düştün ...Senli uyandığım kahvaltılarım geliyor aklıma alışmaya çalışıyorum... alışır mıyım onuda bilmiyorum...

İnsan zamanla her şeye alışıyor da,Aklında kalanların yokluğuna alışamıyor
Gülüşün kalmış aklımda...gitmiyor...

​Ne bir sitemim, ne bir kızgınlığım yok sana dair
Sadece yarım kalmış gülüşlerin hüznü bu.
Kendi halimde, bir ben başıma sessizce taşıyorum hatıranı benligimde

​Yolun bir gün düşer mi bu ıssız kıyılara, bilmiyorum

Belki de başka denizlerde dindi içindeki fırtına....
Belki hayat çoktan bir yola çizdi izini.

Ben bıraktığın yerdeyim, aynı yerde telaşsız ve sabırla..
Sessizce seviyorum, Özlemle
bekliyorum seni
papatyaların hayatı gibi, boynu bükük ama toprağına sadık......