Sen Göçüp Gidince Şiiri - Mustafa Atiş

SEN GÖÇÜP GİDİNCE

Sen göçüp gidince, ardından oğlum
Ne baharım kaldı, ne de bir gülüm
Ben Eyyüp değilim, sade bir kulum
Hicrân yüreğimi dağladı durdu

Rahmetle, özlemle anıyorum ben
İçim akkor olmuş, yanıyorum ben
Sen görmesen bile kanıyorum ben
Ayrılık ruhumu bağladı durdu

Adını Resul’den almış idin sen
Vatanı görevden dönmüş idin sen
Umutlara yağmur olmuş idin sen
Gözümde yaşlarla çağladı durdu

Bekle ki Mustafa’m cennet bizimdir
Cennete sabırla iman lazımdır
Sen yokken bu dünya hep ayazımdır
Her gece düşlerim ağladı durdu