Sen Giderken!... Şiiri - Teoman Bozkurt

Ruhumu kaplıyor yine hüzün
Bu etrafımı kaplayan yalnızlık,
Sen gidince bir başka doldu yüreğime.
Sen, sen gidince hiç düşünmedin.
Bu sevdanın tüm acılarını bana yükledin.
Yüreğin rahat olsun şimdi.
Ben gözyaşlarımı dökerim ikimiz için.
Sen Giderken!...
Sen bana veda türkülerini hatırlattın.
Gidişin ile de mutlulukları da alıp götürdün.
Bana ise sonbaharın hazin rüzgarları kaldı.
Yağmur taneleri vururken cama.
Senin sesini getirdiler bana.
Buğulanan camlara adını yazdım.
Yüreğimden yazdığım şiirlerim,
Artık sensiz ve öksüz.
Sen bırakıp giderken beni,
Hüzünlerin rüzgarlarındaki çığlıkları bıraktın.
Sen Giderken!...
Bir Veda busesiymiş giderken dudaklarıma bıraktığın.
Ama sen hiç vedaları sevmem demiştin.
Giderken bile bir vedayı bana çok gördün.
Hiç mi hiç düşünmedin.
Şu yıkılmış, harap olmuş yüreğimi.
Artık çok geç unutmak en güzeli diyorsun.
Söyle gözlerini nasıl unutsun yüreğim.
Sen Giderken!...
Söyle bana susma ne olur,
Hangi geceyi yalnız yaşasın,
Sensiz bu bedenim.
Evin her köşesinde bir hatıran var.
Şimdi şöyle bana hangi köşesinde ağlayayım.
Madem artık dönmeyeceksin bana.
Artık sevmeyen yüreğini de al hadi git.
Beni yaşarken yaktın ya cehennemde.
Seninde yansın yüreğin.
Hadi git. Geri gelme, hoş çakal sevdiğim.
Hoş çakal.