Sen de mi şairsin? Şiiri - Fatih Elalmış

Sen de mi şairsin?
Sen de mi şiir yazıyorsun?
— Evet…
kalem tutmadan önce de şairdim ben.
daha doğmadan yazılmıştı ilk mısram,
adım konmadan çizilmişti yolum.
Ben yazmadım kaderimi;
ben, yazılmış olanı yaşadım.

Yaradan yazarken alnına yazını,
Kalem vermedi belki, verdi özünü,
bir ömür verdi.
Bir yol verdi,
bir gönül verdi,
bir de susup içine yazacağı
binlerce hatıra verdi.

Kimi kâğıda döker, kimi içine,
Kimi söyler derdini sazın teline.
Kimi susar, gömer gönül dibine;
Her insan bir şiir yazar ömrünce.

Bir gözyaşı düşer gönül defterine,
Bir sevda işlenir ömrün kaderine.
Her acı bir dize, her sabır hece,
İnsan kendi şiirini yazar sessizce.

İnsan
Sevdiği kadar mısra olur,
özlediği kadar kafiye,
kaybettiği kadar hüzün…
Ve her gözyaşı,
gönül kitabında bir nokta olur.

Sen de mi şairsin?
Sen de mi yazmaya başladın?

Evet…
Ben de şair oldum.
sen de şairsin.
Ben içimde birikenleri
kâğıda döktüm.
Sen ise ömrün boyunca
yazdıklarını içine gömdün.

Ben kelimelerle anlattım kendimi,
sen susarak…

unutma;
susmak da bazen bir şiirdir.

Kiminin şiiri bir sevda,
kimininki ayrılık…
Kiminin mısrası bir evlat,
kimininki bir baba…
Kiminin dizelerinde
yarım kalmış bir veda vardır,
kiminin içinde
hiç söylenmemiş bir “kal”…

Ve insan,
bütün bunları yaşarken
farkında olmadan
kendi şiirini yazar.

Kader dediğin nedir ki?
Belki de Allah’ın sana verdiği
en uzun şiirdir.

Sen o şiirin
hem okuyucususun,
hem mısrasısın,
hem de içinde yürüyen yolcususun.

Bazen bir dizesinde güldün,
bazen bir dizesinde ağladın.
Bazı sayfalarını koparmak istedin,
bazı geceleri hiç yaşanmamış saydın.

Ama olmadı…

ömür,
silgi kabul etmeyen bir şiirdir.

Yaşadığın her şey
bir harf bıraktı sende.
Sevgin bir kelime,
acıların bir cümle,
sabırların bir dörtlük oldu.

Ve sen,
farkında olmadan
kendi kitabını tamamladın.

Kimi kitabını bastırır,
kimi sandığında saklar.
Kimi arkasında bir eser bırakır,
kimi yalnızca bir evladın kalbinde
adını yaşatır.

Kimi dünyadan giderken
ardında yüzlerce şiir bırakır;
kimi tek bir güzel söz…

Ama belki de
en güzel şiir,
insanın arkasında bıraktığı
iyi bir izdir.

Şimdi bana soruyorsun:

“Sen de mi şairsin?”

Ben de sana soruyorum:

Sen değil misin şair?

Her gece içine yazmadın mı
söyleyemediklerini?
Her sabah yeniden başlamadın mı
yarım kalan mısrandan?

Birini sevmedin mi?
Birini beklemedin mi?
Bir gün ansızın
bir vedanın ortasında kalmadın mı?

İşte onlar senin şiirin.

Sen yazmasan da
yaşadıkların yazdı seni.

Sen kalem tutmasan da
kader tuttu elinden.

Sen kâğıda yazmasan da
ömür yazdı.

Ve gün geldiğinde
son sayfa çevrildiğinde
geriye tek bir hakikat kalacak:

İnsan,
kendisine verilen ömrün
şairidir.

Kimisi kelimeleriyle,
kimisi sessizliğiyle…

Kimisi bir kitapla,
kimisi bir dua ile…

Kimisi insanların hafızasında,
kimisi yalnızca Rabb’inin ilminde…

herkes
kendi kaderinin şiirini taşır.

Öyleyse sen de mi şairsin?

Evet…

Sen de şairsin.

Çünkü Allah seni yaratırken
sana yalnızca bir ömür vermedi;
o ömrün içinde
sayısız mısra da verdi.

Sen yaşadın,
onlar yazıldı.

Sen sevdin,
bir dize oldu.

Sen sabrettin,
bir dize daha…

Sen ağladın,
mürekkebe dönüştü gözyaşın.

Sen sustun,
en uzun şiirin başladı.

Ve bir gün
bu dünyadan göçüp gittiğinde
belki kitabın hiç basılmayacak…

Ama unutma:

Bazı şiirler kâğıda değil,
insanların gönlüne yazılır.

İşte insanın asıl eseri odur.

Ben de şair oldum diyorsan,
hoş geldin…

Çünkü sen zaten şairdin.

Sadece
kaderinin şiirini
okumaya yeni başladın.