Şen Çocuk Şiiri - Kasım Kobakçı

Kötülük nedir hiç bilmem ki artık,
Çıktım az evvel o nurlu kapıdan.
Belki saf tutunca bitti kederim,
Huzurla doludur cemaat şimdi.
Belki de kapıda kaybolan pabuç,
İçimde neşeyle uçan bir kuştur,
Sokaklar boyu koşan şen çocuktur.
*
Selamla kesilir yolum dururum,
Herkesin yüzünde tatlı tebessüm.
Bir bahar sabahı esen yel gibi,
Temizler günahı seccade izi.
Belki de şadırvan suyu ferahlık,
Kalbimi yıkayan serin pınardır,
Göklerden süzülen inceden nurdur.
*
Tespihin tanesi elde çekilir,
Evlerin yoluna neşeyle girsem.
Mahalle esnafı güler yüzüme,
Sanki tüy gibiyim uçar bedenim.
Belki de fırından gelen şu koku,
Yüzümü güldüren sıcak ekmektir,
Dünyaya yeniden doğmak demektir.
*
Avlunun taşında güvercin uçar,
Dökülen yemleri toplar sevinçle.
Camiden dönenin derdi tasası,
Dağılır usulca mavi semaya.
Belki de avluda edilen kelam,
Ruhumu doyuran tatlı sohbettir,
Cennetten sunulan gizli şerbettir.
*
Müezzin sesinden kalan sedalar,
Kulakta hoş bir ses gibi çınlıyor.
Kıyamdan rükudan secde ardından,
Mescitten ayrılmak hüznü getirir.
Belki de dostlarla edilen veda,
Gönülden süzülen derin manadır,
Kalplere kazınan bitmez duadır.
*
Günahlar affolur o pak saflarda,
Yeniden başlarım taze güne ben.
Gönlümde açılır pembe çiçekler,
Manevi iklimin nurlu yolunda.
Belki de bu huzur dolu yürüyüş,
İçimde büyüyen umut sesidir,
Yeniden doğuşun tek müjdesidir.