Sen Benim Mucizemsin Şiiri - Veysel Sari

SEN BENİM MUCİZEMSİN
Bir mucize beklemek, enkazın altında nefes almak gibidir bazen,
Hani o hiç çıkmayacak sanılan güneşin, çatlaklardan sızan ilk huzmesi gibi.
Seni sevmek, bir dağın zirvesine çıplak ayakla tırmanıp,
Kendi sesini rüzgarda yankılatmak kadar ağır, bir o kadar da hürmetli.
Ben bu ömrü, takvimlerden düşen yaprakların hüzünlü hışırtısına değil,
Senin bakışındaki o, bir anlık duru sakinliğe adadım.

Sen benim hayatıma, beklenmedik bir akşamüstü,
Bir kır çiçeğinin beton çatlağından başkaldırışı gibi düştün.
Oysa mucize, gökten inen bir nur değil,
Gözlerinin içindeki o derin, o sorgusuz sual, o duru bakıştır.
Sana baktığımda, bütün dünyanın gürültüsü bir anda kesiliyor,
Zaman, senin kirpiklerinin ucunda düğümlenip duruyor.
Senin varlığın, bir şairin hiç yazamadığı en temiz mısra,
Bir babanın evladına bıraktığı en ağır ama en kıymetli mirastır.

Aşk dediğin, iki ruhun birbirine kördüğümle bağlanması değil,
Kendi uçurumunu, bir başkasının yüreğiyle doldurabilmektir.
Ben seni, yolların bitip tükenmez yorgunluğunda değil,
Nefesimin kesildiği o en "delikanlı" anlarımda, göğsümün orta yerinde sevdim.
Seninle her sabah yeniden doğmak, her gece seninle batmak,
Sevdayı, bir kağıdın beyazlığına değil, nasırlı ellerime kazımak gibidir.

Bak, şafak söküyor yine; ama bu sefer başka bir renk çalıyor gökyüzüne,
Güneş, senin yüzünden aldığı ışığı yeryüzüne bir hediye gibi saçıyor.
Bu hayat, kırık dökük hecelerle yazılmış bir itirafname sanki,
Her harfi, yaşanmışlığın acısından geçerek, kalbindeki o eşsiz huzura sığınmak istiyor.
Ben, yıkılmayan bir kalenin burcunda, sana yazılan son mektubun mührüyüm,
Sen ise o mektubun, hiç silinmeyecek olan tek gerçeğisin.

İnsan, bir mucizeyi avucunda tuttuğunda, elleri titrer sanırdım,
Oysa ben, seni düşünürken sadece kendimi buluyorum,
Kendi içimdeki o suskun, o "delikanlı" fırtınayı, senin yanında dindiriyorum.
Aşk, sadece gülüşünde baharı değil, hüznünde kışı da görebilmektir,
Senin gölgen bile, benim için bir serinlik, bir sığınaktır.
Seni sevmek, bir ömrü bir tek cümleye sığdırmak,
O cümleyi de, hayatın tüm acılarına karşı bir kalkan yapmaktır.

Şimdi sen çıkıp gelsen, tüm yeminleri bozsam yeniden,
Avuçlarına sığdırsam yorgunluğumu, dağılsa üzerimdeki o ağır gölge.
Ne bir eksik ne bir fazla, tam da olman gereken yerdesin;
Ruhuma bir şifa gibi akan, ömrümü mısralarla yıkayan o tek mucize.

Bir ömür boyu kalsa bu sessizlik, biz yine konuşsak gözlerimizle,
Dünya yansa umurumda değil, sen yanımdayken her yer bahar bahçe.
Bu sevda, yazılmamış bir destanın en başındaki imza gibi mühürlü,
Sen benim alnıma yazılan, kaderin bana bahşettiği en güzel mucizesin.

Şimdi anlıyorum ki mucize; gökteki yıldızların dizilişi değil,
Aynı gökyüzü altında, birbirine aynı şiddetle tutunabilmektir.
Sakinim, sana olan hürmetim sonsuz, sevdam ise bir isyanın en duru hali gibi.
Biliyorum; kaderin çizgisi, kalemimden dökülen bu mısralarla yeniden bükülecek,
Ve sen, bu şiiri okuduğunda, kendi mucizeni, yani bende yarattığın o eşsiz kadını göreceksin.