Sen Şiiri - Eyüp Beyhan

Sen çiçeklerin hatırına yaşamaya gelmedin bu dünyaya.
Sana düşen,
kapıların yüzüne kapandığı yerde
kendi alnınla bir yol açmaktır.

Kapandı dedikleri yerde bir kapı olmak,
Bitti dedikleri yerden yeniden başlamak,
Battı dedikleri yerden güneş gibi yükselmek,
Düştü dedikleri yerden toprağı sarsarak kalkmak.
Çünkü hakikat,
yenilgiyi kabullenene değil;
her yıkılışı yeni bir dirilişe çevirene yol olur.

Sen avuçlarında yağmur biriktirenlerden değilsin,
Sana düşen,
rüzgârın önüne çıkmak,
ve yüzünü eksiltmeden yürümektir.

Bırak rahat uyusun başkaları;
senin omzuna
bir çağın yükü verilmiştir.
Sen, paslanmaya razı olmayacak bir cevhersin.
Onun için rüzgarın dümenine değil,
hakikatin çizgisine ram ol.
Omzun biraz da
taşıdığın yüklerden çürümelidir.
Çünkü ekmek kadar
hesaplaşmak da gereklidir bazen.

Yürü,
Yollar seni incitsin,
demir seni sınasın,
kalabalıklar seni anlamasın.
Yangına varırken
yalnız ateşi değil,
kendi közünü de taşımalısın.
Sen sığınacak gölge arayanlardan değilsin.
Sana düşen,
demirin soğuğuyla konuşmak,
taşın sabrını kuşanmaktır.

Yürü,
çünkü hakikat,
yerinde duranlara değil,
yaralanmayı göze alanlara görünür.
Sen o kolay sevinçlerin adamı değilsin.
Yüzüne çarpan rüzgârı
şikâyet değil,
istikamet bil.
Çünkü dünya,
tereddüt edenlere yatak,
direnenlere meydandır.

Sen şuursuz yığınların alkış adamı değilsin,
hiçbir kınayıcının kınamasından da korkacak değilsin.
Ve unutma;
herkes güneşe bakabilir,
ama ancak bazıları
yanmayı göze alır.

Ve sen,
Aldırış etme onlara,
Onlar “kapandı” der,
sen açılacak bir yol olursun.
Onlar “bitti” der,
sen başlangıcın adını koyarsın.
Onlar “battı” der,
sen küllerinden doğrulan ateşi gösterirsin.
Onlar “düştü” der,
sen yerden değil,
yeniden ayağa kalkışından tanınırsın.
(E.B/2023)