Selviler Şiiri - Aykut Kınay

Araladım perdemi,
Etrafım hep taş duvar.
Önünde koşturan çocuklar,
Dizleri toz içinde.
Işıklı camlara dalıyor gözler,
Kaybolan çığlıklarda...
Bir ses yankılandı uzaktan:
"Al satarım, bal satarım."

İki eski anı geçti ansızın,
O eski bahçe içinden.
Elif saklambaç oynardı,
Kuytu bir selvi arkasında.

Gözlerim hep onu arardı
İnerken düşler sokağından,
Ben de gölgesine sinmiş
Bir kör ebe gibi...

Ey İstanbul...
Sen baş eğdin,
Ben sana eğildim.
Sen yabancı, ben kiracı...

Çocuklar döndü yuvasına,
Gölge çekildi taştan.
Yalnızlık, o ıssız şehir...
Camlar yuttu yeniden.