Selma Erdeviren Şiirleri - Şair Selma Er ...

Ben ne üzüntüler yaşadım
Kimse yaşamamıştır.
Ben ne yorgunluklar yaşadım
Kimse yaşamamıştır.
Ben ne hastalıklar yaşadım
Kimse yaşamamıştır.

Ben bir gül ağacıydım
Kökümden söktüler.
Ne pişmanlık duydular
Ne gözyaşı döktüler
Ben bir gül ağacıydım.

Tek kelime söyleyemedik birbirimize
Birer örümcek ağı kafalarımızda.
Kimseler bilmiyor,
Bir şey var aramızda.

Açıklanmamış bir duygu bu,

Gökyüzünü hep sevdim bugüne dek;
Yıldızlar güzeldi, güneş parlak,
Ay da sevimli
Ama ben en çok bulutları sevdim.
Sen gönlümde buluttun.
En sıkıntılı anlarımda gülümseyebildim,

Ne çok insan el oldu bana
Gözüme gönlüme,yüreğime el
Hiç bitmeyecek bir gecedeyim diye.
Bilmediler
Yıldızsız gece olmaz,
En uzun geceler de biter.

Ne çok sevmiştin beni;
Dağlar kadar,denizler kadar.
Sorulsaydı belki
Dünyalar kadar derdin,belki yıldızlar kadar.
Ne çok sevmiştin beni.

O bir koyundu,
Yününü kırktılar
Sütünü sattılar
Gelip gidip tekme attılar
Bir sene,beş sene,on sene...
Sonunda ne yünü kaldı

-Sayın Suat Yerkent'e-

Tam yirmi beş yıl önce benim için,
'Arkadaşınız leb demeden leblebiyi anlıyor'
Demiştiniz öğretmenim.
Oysa ben şimdi

Bir rüzgar eser,bir yağmur yağar,
Her şey geride kalır,
Unuturum sanmıştım çektiklerimi
Ama olmadı işte.

Bütün baharlarda sonbaharı yaşamış biri olarak

Bu üzüntülere,
Bu yorgunluğa,
Bu yüreğe
Çok geç kaldı ölüm.