Selçuk Akyüz Şiirleri - Şair Selçuk Akyüz

Ne diye düşsün insan, nasıl düşsün gardından;
Her an yumruk inerken gülen maske ardından..!

(Van. Ocak 2025)

Dalda filizlenir
Ve dalda serpilip palazlanır yaprak...
Ama aylarca ah vah eder dal,
Güneşin yüzüne özlem duyarak...

(Van. Ekim 2018)

Boş iken genişti...
Birbiri ardına akınca kalpler,
Akıp akıp dolunca;
Daraldı,
İyice daraldı dünya..!
Uzundur hasretiz nefes almaya..!

Bol gelmez yüreğim;
Dar gelir,
Hayli dar gelir sana...

Evet, yüreğim dar gelir sana...
Ve sen üşürsün...

Ey üç günlük dünyayı ukbaya seçen davar;
Ne bir akıl var sende, ne izan ne şuur var...

(Van. Nisan 2021)

Doldu kalplere,
Doldukça doldu
Ve iyice tıkadı kalplerin kulağını;
Haram, şöhret, makam, kudret
Ve yaldızlı yat..!
Ey mazlum..! Boşuna bunca feryat..!

Az evvel düştü yine mazlumun yolu...
Hınca hınç insanla doluyken çarşı,
Haykırdı: Ya Rab..! Yeter artık..!
Baktım ki, dönüp bakan üç beş kadarcık...
Hasılı, bir kez daha şahit oldum ki,
Kulaklar, kalp kulağının açıklığınca açık..!

Mazluma daha fazla,
Çok daha fazla nemlenmeli gözler;
Acil, çok acil ihtiyaç var..!
Çürümez yoksa,
Yıkılmaz asla mazlumu zindana hapseden duvar..!

Vicdan kalbe varmadan, ruhu sarmadan ölüm;
Biter mi bu alemde haset, kin, nefret, zulüm..!

(Van. Kasım 2025)

Ümidim kalmadı hiç gençlik adlı yağızdan..!
Dizgin çekilir mi hiç gem çıkmışsa ağızdan..!

(Van. Şubat 2025)