Şehre Sattım Kendimi Şiiri - Recep Danacı

Kalktım bir sabah erken, sırtımda umut yükü,
Köyüm arkamdan baktı, dağlar tuttu yüreği.
Helalleştim ocakla, taşla, suyun sesiyle,
Bir yâr kaldı kapıda, gözü dolu gözüyle.
Girdim şehre dedim ki: "İşte bu benim yolum,"
Meğer kendimi satmışım, farkında değilim.
Beton dağlar arasında kaybettim sesimi,
Şehre sattım kendimi — şehre sattım kendimi.

Şehir kızının gözü hep aynada, hep ekranda,
"Seni seviyorum" der ama kalbi başka odada.
Makyajla gülümser, makyajla ağlar da,
Ben köyümün kızını aradım bu kalabalıkta.
Sen ki sabah ezanıyla kalkardın bahçeye,
Sen ki gülüşün yeterliydi bütün bir güne.
Onların sevdası kiralık ev gibi geçici —
Senin sevdan mülktür, tapu tapu, gerçekçi.
Kastamonu dumanlı, Çankırı tuzlu,
Çorum'un buğdayı gibi saf, temiz, dürüst.
Şehre sattım kendimi, pişman oldum erken,
Gel yanıma yârim, bırak bu gurbet benden!

Bir sabah uyandım, baktım aynaya uzun uzun,
"Bu adam kim?" dedim — tanımadım kendi yüzüm.
Söktüm kravatı, attım şehrin kibrini,
Bastım gazı — kuzey benim, kuzey benim.
Kızılırmak'ı geçtim, içim açıldı birden,
Ilgaz'ı görünce ağladım utanmadan.
Kastamonu göründü, sis içinde bir güzel,
Dedim: "İşte vatanım — gerisinin önemi yok artık."
Kastamonu dumanlı, Çankırı tuzlu,
Çorum'un buğdayı gibi saf, temiz, dürüst.
Şehre sattım kendimi, pişman oldum erken,
Gel yanıma yârim, bırak bu gurbet benden!

Hop hop Erkut, vur teline bağlamanın!
Kıymetini bil yârin, bırak şehrin yalanını!
Şehir kızı vitrin, köyün kızı ev —
Şehir kızı sezon, köyün kızı ömür boyu sevv!
Çankırı tuzu yeter bir ömre,
Kastamonu kızı yeter bin şehre!
Kastamonu dumanlı, Çankırı tuzlu,
Çorum'un buğdayı gibi saf, temiz, dürüst.
Şehre sattım kendimi, pişman oldum erken,
Gel yanıma yârim — geldim, geldim, geldim ben!
"Hoppa!", "Vur be Erkut!", "İşte bu benim köyüm!", "Yaşasın Kastamonu!"