Seherde Vuslat Şiiri - Yusuf Şeker

Seherde Vuslat

Küller içinde yanan ateşim,
Bir seher vakti sönmez mi, gönül?
Hasretinle savrulan son nefesime,
Bir bahar yeli değmez mi, gönül?

Aşkınla yandım, kül oldum her dem,
Külümde saklı bir sırdır âdem.
Fenâda silindi benliğim her dem,
Beka nuruna ermez mi, gönül?

Bir damla idim, deryaya düştüm,
Varlık libasın soyup yokluğu seçtim,
Hiçlik kapısın çaldım da sustum,
Hak’tan geleni duymaz mı, gönül?

Aşk ateşiyle arındı özüm,
Ben sandığım hep bir kuru sözüm.
Senden Sana bir yol buldu yüzüm,
Aynada Hakk’ı bilmez mi, gönül?

Sırr-ı aşkınla çözüldü düğüm,
Bir “Hu” nidası doldurdu özüm.
Benlik denilen o ince sözüm,
Bir nefeste silinmez mi, gönül?

Derya benimdir, ben derya değil,
Gördüğüm âlem bir rüya değil.
Perde arası sır olur meyil,
Hakikat yüzün gülmez mi, gönül?

Her zerrede bir tecellî saklı,
Gören göz için ne yakın, ne ıraklı.
Aşk ile yanmak en kutlu aklı,
Bu sır ile gönül dolmaz mı, gönül?

Ne ben kaldım, ne sen kaldın artık,
Birlik denilen sır oldu varlık.
Kesret içinde vahdete vardık,
Bu demde hakikât doğmaz mı, gönül?

Sükût denizi çağırır beni,
Sesler çekildi, buldum o “Sen”i.
Hiçlikte buldum o gerçek sin"i,
Bu sır ile kul ölmez mi, gönül?

Yusuf şeker