Şefkat Şiiri - Kasım Kobakçı

Kuytuda dikilirken umutla,
Odaklanıp adımlayanlara,
Simaları süzerek derinden,
Ufacık şefkat kırıntısında!
*
Pahalı kumaşlardan elbiseler,
Zarif sürülen losyonlar,
Türlü takınılan tavırlar,
Ufacık şefkat kırıntısında!
*
Yapay atılan kahkahalar,
Tamamı kopyacı zihinler,
Aynıdır daima tutkuları,
Ufacık şefkat kırıntısında!
*
Erirken ufukta aydınlık,
Bulutlar kararırken usulca,
Yalnızlık çökerken caddelere,
Ufacık şefkat kırıntısında!
*
Kapanırken sırayla dükkanlar,
Adımlar hızlanırken telaşla,
Kilitlenirken soğuk kapılar,
Ufacık şefkat kırıntısında!
*
Çöplükleri eşelerken kediler,
Rüzgar savururken yaprakları,
Kimse işitmezken feryatları,
Ufacık şefkat kırıntısında!
*
Paltolara bürünürken bedenler,
Sıcak odalara koşuştururken,
Dışarıda titrerken kimsesizler,
Ufacık şefkat kırıntısında!
*
Açılan avuçlar karşılıksız,
Dilekler havada asılı,
Cevaplar daima vicdansız,
Ufacık şefkat kırıntısında!
*
Nihayet tükenirken takatim,
Dönerken bitkin adımlarla,
Mekanıma uzanan patikada,
Ufacık şefkat kırıntısında!
*
Sokak köpeği hemen köşede!
Yaralı serçeyi, sarmış bedeniyle,
Isıtırken titreyen kanatları,
Ziyadesi mevcuttur, şu sinede!