Sefa Adıgüzel Şiirleri - Şair Sefa Adıgüzel

Dalından kopmuş bir meyve çiçeği gibiydi
Meyve olamadan çürüdü gitti hayyellerimiz

Tahta atlarla oynardık
Tahta tabutlarla uğurlandık
Çok zaman vardı
Şimdiyse zamansızlık

Seninle göğüslerimizin çarpışmasına geldim
Yalnızlıklarımızın daha da artmasına geldim
Her şeyden sıyrılıp
Tek bir hal olmaya geldim

Ruhum karanlığa çekiliyor
Günler geçmiyor, saatler ilerlese de
Üzerimi örtmem gerekir
Ayaklarım çok üşüyor...

Gökteki bulut gibiydin
Geldin gölge ettin ve gittin
Yıkık bir duvar gibiydim
Sadece ismini yazıp gittin

Bir dosta

Ben bu denizlerin kaptanı değilim.
Kara da bekleyen bir âmâyım.
Denizi avucum gibi de bilmem.
Sadece gördüğüm kadardır.
Sizin kadar engin değilim.
Görüneni ve görünmeyeni

O'na yaklaştıkça
Dünyadan uzaklaşır
Aydınlığa ulaşınca
Karnlık yok olur

01.04.23

İnsan temas ettiği şeye güvenmek ister
Yerler kaygan
Dostlar yalandı
Sevgiliyse hepten ziyandı

05.02.23

İnsan bütün olsa da
İçi paramparçadır
Yüzü güleç olsa da
Kalbi darmadağındır

Toprak taş olmuş
İnsan hiç olmuş
Gönül darmaduman
Kıblesi nefsi olmuş