Mevsimin rengine dönmüş bak saçların
Uyandır artık içindeki mavi çocuğu
Yorgunluklarımın uçurumlarına aç gözlerini
Geçen nefessiz günlerin de ömrümüzdendir bedeli...
Hayallerinin en ucundaki opücüklerime bak
Biliyor musun sevgilim
içim sen dolusun.
hangi dalıma el atsam
yalnızlığımın hangi köşesinde saklansam,
hangi sensizliğimi okşasam çocukluğumun rüzgarında,
Artık benim için nesin?
Elmanın kabuğunda soyduğum mevsim,
Mor güneşlerin yakınlarındaki patika,
Bir çıkmaz sokaktaki numara taşı,
Bulutlara tutunamayan seyrek bir yağmur,
Biliyorum şimdi neredesin!...
kocaman şehirin,
gözbebeklerimde duyuyorum
ayak seslerini.
her yanımda kalbin çarpıyor.
sen,
Çocuklar çocuklar!..
Güneşin doğuşuna inandırılarak büyütülen,
Güneş,hep varmış gibi büyüyen çocuklar.
Çocuklar işte,
Çocuklarımız işte,
Bir kuş kadar büyümediler!...
Gözler vardır kum çölü enginliğinde,
Kaktüs vadileri gibidir.
Dudaklar vardır tuz çölü enginliğinde,
Bozkırın ortasında kiraz bahçesidir.
Sen temmuzda
Yürekte sonbahar yağmuru
Öyle sırlar saklı ki göğsünde
Derinde ve lâl.
Tenha ve huzursuz gözyaşların,
Bakir bir sessizliktesin simdi.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!