“Bir eşya gibi! ”
Seninle yaşamak, çok zor diyorsan
Bırak o zaman bir, başıma beni!
Yandı bu yüreğim, bir kor diyorsan
“Senden nefret ediyorum! ”
Ben çok gördüm inan, böyle kaçını
Kokoşsun anladık, tamam pekalâ!
Havalı yürüyüp, salla kıçını
Kendini beğenmiş, seni ukalâ!
Söyleyin onunda kalbine insin
Söyleyin en büyük gerçeği bilsin!
Çektirdi yıllarca, bana kahrını
“Bir kayıp eşya gibi! ”
Dönerim demişti, bak yıllar oldu
Verdiği o sözle, avuttu beni
Gitti ya yüreğim, yasıyla doldu
“Tabi o yüzün kaldıysa! '
Bir gün umut dalın, kırıldığında
Bilmem ki sen kime, tutunacaksın
Acılar içinde, bağırdığında
Kabristanın yatak odası olsun güzelim
O düğün gecesi, öldürdün beni
Kalbime vurmuştun, hançer yarası
Çıldırıp deliye, döndürdün beni
Mezarınız olsun, yatak odası
“İnsanlık için! ”
Sokakta kalmıştır, bir kız çocuğu
Donuyor soğukta, yardım edelim
Havada buz gibi, yok ki gocuğu
Birlik olup dostlar, yardım edelim
'Öylesine kimsesizim ki! '
Ne dertlere düştüm ben, o sevdanın yüzünden
Bin çileler çeksem de, aldıranım yok benim!
Kurtulmadı şu gönlüm, içindeki hüzünden
“Seni yüzsüz kadın, enayimi benim adım! ”
Ömrümü vermiştim, sana her şeyi
Pişmanlık ateşi, hüzün sardı mı?
Unutalım diyorsun, şimdi her şeyi
Seviyorum demeye, yüzün kaldı mı?
'Herkes melek olamaz ki! '
Sözümüz vardı, sen nasıl unuttun
Demek ki sevdiğin, yalanmış meğer
Besledim koynumda, seni uyuttum
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!