Sebepsiz gidişler Şiiri - Dağlar Özügüç

Naif yürekleri sıcaklığıyla saran
Ödünsüz ve fırtınalı bir öfke hâliydi
Kalbe dokunan şu benim düşüncelerim.

Dışarıda deli deli esen bir rüzgâr,
Yaşanmış mevsimler içinde bahar,
En doğurgan mevsim…

Zaman tahtasına mıh gibi çakılmış
Kara bulutların efkâr nöbetinden kalma
Kabuk bağlamamış derin hislerim.

Neydi o bir zamanlar,
Eylülü hazanın zirvesi sanan
İçimdeki geç kalmış bahar?

Yapraklar dökülüyordu,
Rengi solmaya yüz tutmuştu
Bahçedeki nadide çiçeklerin.

Canıma tak etmişti artık
Senin şu sebepsiz gidişlerin.