Sebep Sandığın Şiiri - Dr Yusuf Polat

Daldaki çiçekleri meyve sanırsın
Arıya bakar balı ondan bilirsin
Arı nereden bilsin çiçekteki balı
Ey gönül Özden’i değil,
Onu Yaratan’ın hak hikmetini gör

Bahar gelir, bir kınalı gelin misali,
Toprağa serilir rahmetin her hâli,
Tek çekirdekte tüm âlemin sırrı
Güzellik O’ndan, güzeller hayali;
Güzeli ela gözlü Özden mi sandın?

Kul dilese de kaderden kaçamaz
Takdirden öte bir yol yürünmez
Olur ya kuşlara özenir de uçarsan
Özden geçme
Uçmayı kuştan, kanattan mı sandın?

Dilinden çıkan tatlı sözler senin mi?
Nefesin bile emanetken
Kelâmını nasıl kendinden bilirsin?
Konuşulan Özden olsa da
Öz sözün kapısını açan Yaratan’dır.

Gördüğün göz, gördüklerin O’nun,
Bildiklerin O’nun, bilen de O’nun,
Zihinlerdeki söz,
Kalpten kalbe Özden akan O’nun;
Kelâmı dudaktan, dilden mi sandın?

Allah diler, az olan çoğa dönüşür,
Allah diler, varlık yokla barışır,
Allah diler Yusuf ile Özden tanışır
Bir lokmayla nice gönül doyurur;
Sen olup biteni tesadüf mü sanırsın

İbrahim ateşte, Nemrut karşısında,
Güller açıldı O'nun emrin sırrınca
İsmail teslim oldu baba izinde;
Özden gül açtı peygamber diyarında,
Kesmeyen bıçağı çelikten mi sandın?

O’nun sanatı Özden’in varlığında
O’nun şefkati annenin bakışında,
O’nun rahmeti suların akışında;
Sen bulutu, yağmuru gökten,
Suyu pınardan, gölden mi sandın

Sevgili Özden, beni secdelerde ara,
Varlığın yükünü bırak vefalı Yar’a,
Bir zerre kul ol da sığın Mevlâ’ya;
Kalbindeki susta bulursun hakkı
Kulluğu sen yalnız dilden mi sandın?

Nimet O’ndan gelir, şükür Özden’den
Ne varsa dünyada O’nun nurundan;
Varlığı kendinden, senden mi sandın?
Sen düştükçe Rahman kapısını açar;
Kurtuluşu yalnız amelinden mi sandın?

Bir gün titrer eller, fer gider gözden,
Yere göğe sığmayan dünyalık arzular
Musalla taşında çekilir ince sözden,
Maraz da musibet de perdedir Özden;
Eceli Azrail’den, ölümden mi sanırsın?