Savrulur Gider Şiiri - Hilal Asena Civan

Anlamamış bu dünyanın özünü
Para bürümüş sanki gözünü
Dinlemez de hiç bir şair sözünü
Kendi yankısında kaybolur gider.

Gönül heybesinde sevda kalmamış
Gerçek bir mânâya kalıp dalmamış
İnsanlık dersinden nasip almamış
Taşlaşmış kalbiyle övünür gider.

Güneşin doğuşu ona kar sayılmaz
Vicdanın sesine asla ayılmaz
Nefsin sarhoşudur, yese doyulmaz
Dünya malı burada savrulur gider.

Gözyaşı dökene bir omuz vermez
Gönül kapısından içeri girmez
Güzeli çirkinden ayırıp görmez
Karanlık dehlizde silinir gider.

Aşkı bir kâr-zarar cetveli sanır
Vefa dendiğinde şaşar, utanır
Güzellik geçince birden uyanır
Kendi enkazında savrulur gider.

Şefkatten uzaktır, merhamet bilmez
Ağlayan yüzlere bir kere gülmez
Ölse arkasından tek bir can gelmez
Yalnızlık içinde silinir gider.

Gönül sofrasına oturmaz açtır
Ruhu bir dirhem sevgiye muhtaçtır
Sandığı tacı, aslında utançtır
Kendi hırsı ile kavrulur gider.

Şiir bir aynadır, o bakmak istemez
Gönül kapısından girmek istemez
Sevdanın yükünü çekmek istemez
Kolay yalanlarda savrulur gider.

Gözyaşı bir elmas, o cam sanıyor
Nefsin ateşinde ruhu yanıyor
Yalanı doğruya katıp kanıyor
Karanlık bir izde kaybolur gider.

Mısralar ona hep masal gibi gelir
Sanır ki mutluluk parayla gelir
Oysa ölüm gelir, her şeyi sildirir
Bir çıplak bedende sonlanır gider.

Şair bir dert yanar, o duvarda taş
Gözünden akıtmaz tek bir damla yaş
Sözü pazar eyler, her şeyi maaş
Ruhunu rakama böler de gider.

Bir dize yazarsın, ruhun sökülür
Onun gözünde ise pullar dökülür
Aşkın karşısında boyun bükülür
O ise kibirle dikilir gider.

Sevilmek nimettir, o kıymet bilmez
Gönül aynasından pasları silmez
Bin yıl yaşasa da bir gün sevilmez
Yalnızlık tahtında yaşlanır gider.

Ne mısra bırakır ne de bir anı
Paraya kul olmuş o tatlı canı
Vakti gelince de tüm bu yalanı
Toprağa gömerek yok olur gider.