Şaşkın Şiiri - Kasım Kobakçı

Görmeyi bilmeyen şaşkın, bakışta anlam bulamaz,
Gün ortasında aydınlık, güneşten ilham bulamaz,
Akıllı sandığın cahil, kitapta kelam bulamaz,
İnce gizlenmiş latife, anlayış noksansa yetmez,
Fikirler derine inse, cahilin çilesi bitmez.
*
İnsanın diline baksan, kinayeli sözler saçar,
Oysa güldüren cümlesi, kalplerde dehlizler açar,
Doğruyu saklayan yalan, mizahı görünce kaçar,
Eğlence arayan akıl, ciddiyet yoluna gitmez,
Şakalar ciddiye binse, sahtekar koyunu gütmez.
*
Gülüşün arkasında hep, koskoca manalar yatar,
Bazen incecik bir alay, zehrini usulca katar,
Düşünen sığ dimağlara, şüpheyi ok gibi atar,
Kof laflar havada kalsa, manası zihinde tütmez,
Arifler meclisin kursa, kelamı boşa iletmez.
*
Leyla'nın gülüşü, saklar ardında binlerce sitem,
Dertleri dökmeden önce, yüzüne yayılır matem,
Kırılan ümitler ağlar, ruhunda kalmamış dirhem,
Tebessüm maskesi düşse, acılar sızıdan bitmez,
Şakalar merhem olmasa, yarası bir ömür yitmez.
*
Karagöz perdede gülüp, Hacivat seyre dalarken,
Tokadı yiyen biçare, aklını boşa salarken,
Seyirci kahkaha atar, hicivle saç baş yolarken,
Perdenin arkası yansa, seyreden dumanı sezmez,
Gülmece kalkanı kalksa, zalimin kılıcı kesmez.
*
Kasaba yolları kışlı, soğuktan titreyip dondum,
Mizahın közü ateşli, üstüne usulca kondum,
Kahkaha kuşları uçtu, yanına sevgiyle sundum,
Şiddetli fırtına kopsa, gülücük suları dinmez,
Kalplere yayılan neşe, tepeden tırnağa inmez.
*
Nasreddin Hoca'nın asil eşeği, tersine yürür,
Göldeki mayalar tutmaz, umudu yarında görür,
Düşünen şaşkın alimler, zihinde şüpheler bürür,
Çıksa latife okları, cahilin zırhını delmez,
Anlayış fakiri beyler, hicivin tadına gelmez.
*
Trabzon'un dağları diktir, yokuşu aşması zordur,
Temel'in fıkrası güldür, ateşi sönmeyen kordur,
Karadeniz suyu hırçın, akılda erimez surdur,
Şakalar denizi taşsa, limanı yıkmaya yetmez,
Şiddetli fırtına kopsa, gemiler rotada gitmez.
*
Kalemler kağıdı çizse, dökülen heceler oktur,
Ustanın yergisi serttir, lafının şakası yoktur,
Yüzleri güldüren derviş, aslında acıya toktur,
İronik manalar batsa, ahmaklar acıyı bilmez,
Anlayan alimler görse, yüzünden neşeyi silmez.