Sarmaşık Şiiri - Milad Hekimiazer

“Sevdikçe sararıverir kalbindeki sarmaşıklar” dizesi, sevgiyi sadece güzelleştiren değil, aynı zamanda yoran, dolaştıran, içinden çıkılmaz hâle getiren bir kuvvet olarak düşündüğüm anda geldi. İnsan bazen sevgiyle büyümez; sevgiyle karışır, çözülür, yorulur. Sarmaşık imgesi bu yüzden seçildi. Çünkü sarmaşık hem büyür hem sarar hem de sardığı şeyi zamanla görünmez kılar. Kalpteki bazı duygular da böyledir. Şiirdeki “ufak tefek olsalar da bir hayli karmaşıklar” sözü, dışarıdan küçük görünen meselelerin içeride nasıl büyük düğümlere dönüştüğünü anlatmak içindi. Bir bakış, kısa bir cümle, yarım kalmış bir veda… Başkasına önemsiz görünen şeyler, yaşayan için yıllarca çözülemeyen bir yük olabilir. “Derbeder olmuş yürekler, ayrılığa alışıklar” dizesi ise yalnızca bir kişiyi değil, çağımız insanını anlatır. Sürekli kaybeden, sürekli eksilen, sürekli bir şeylere veda eden insanı… Ayrılık artık büyük bir olay değil; gündelik hayatın parçası gibi yaşanıyor. İnsan buna alışıyor sanıyor, ama aslında sadece taşımayı öğreniyor. Son dizedeki “Erken çöken kış akşamında, nerede bu ışıklar?” sorusu şiirin merkezidir. Çünkü şiir boyunca anlatılan her şey, kaybolan bir aydınlığın peşinden gider. Buradaki ışık bir insan olabilir, bir inanç olabilir, gençlik olabilir, huzur olabilir. Özellikle cevap vermedim. Şiirin gücü bazen cevabında değil, açık bıraktığı sorudadır. İkinci kıtada yaprakları, dalları ve mevsimi kullanırken doğayı dekor olarak değil, insan ruhunun aynası olarak düşündüm. Her yaprağın inişi bir kırılma, her dalın ayakta kalışı direnç, mevsimin dönüşü ise umudun bile sabit olmadığını anlatıyor. Çünkü insan da mevsimler gibi değişir; bazen solar, bazen toparlanır, bazen beklenmedik anda yeniden yeşerir. Bu şiir, bir ayrılık şiiri gibi okunabilir; ama aslında daha çok iç yorgunluğun şiiridir. Sevmekten, beklemekten, anlamaya çalışmaktan yorulan insanın şiiri. Yazarken birini anlatmıyordum; birçok insanın ortak ama sessiz taşıdığı duyguyu yazıyordum. Belki de bu yüzden şiirin sonunda ışık hâlâ bulunmaz. Çünkü bazı şiirler çözüm sunmak için değil, insanın içindeki karanlığı dürüstçe göstermek için yazılır.