Sararan Yapraklar Şiiri - Kasım Kobakçı

Şu şehirlere sığmadı feryadım,
Mazide kaldı bütün hatıralar.
Gençliğimi satırlara kazıdım,
Sırrımı taşır sararan yapraklar.
*
Silindi tükendi koca kılavuz,
Yollarda yürüdük kimsesiz, susuz.
Geceler boyu bekledik uykusuz,
Ömrümü özetler o kara kışlar.
*
Hayatıma çizdim binlerce çiçek,
Söylenen sözlerin hepsi de gerçek.
Kaderim örüldü bak ilmek ilmek,
Geçmişe ayna tutuyor romanlar.
*
Adem'in şehrinde geçen o zaman,
Ruhuma işlemiş tükenmez duman.
Dertleri anlattım yoruldum yaman,
Kalemi elimden alan o yıllar.
*
İzmir sokakları rüzgarlı, serin,
Ayşe'nin sözleri oldukça derin.
Cümleler kurdum kıymetini bilin,
Derdimi yazıyor garip ozanlar.
*
Saçlarıma düştü ağarmış bir tel,
Uzaklardan yola uzanmış bir el.
Doğduğum kasaba gürleyen bir sel,
Dökülür kağıda bütün figanlar.
*
Konya ovasında parlarken o ay,
Ömrümün günleri çekinik bir fay.
Anlatılan destan sürer tayfa tay,
Kendi romanımda uçar masallar.
*
Gemi limanından yola çıkarken,
Vücudum yorulup vade dolarken.
Siyah saçlarıma karlar yağarken,
Geçip de gidiyor zalim baharlar.
*
Mürekkep kurudu tıkandı dar yol,
Ağacın dalından kesildi bir kol.
Romanın sonunda kelimeler bol,
Kapanır kapağı biter sevdalar.