Kışın ortasında gelen bahar gibiydin.
Sesin bir kelebek sürüsü gibi süzüldü,
soğuk beton duvarlarımda.
Dönüp bana baktığın an,
yüzünde açan çiçeklerin kokusunu
içime çektim ve öldüm
Ellerimden kayıp giden tek şey
sen değilsin biliyor musun
Kim bilir
Bu çocuk gökyüzüne uçup giden
kaç renkli balonu yaşlı gözleriyle seyretti
Dur
Tahmin edeyim
Elinde bir fincan çay,
tepende loş bir ışık
ve sıradanlığın verdiği hiçlik hissiyle yine ordasın.
Öyle çok yoruldum ki söylemekten
Ve dürüstlüktü tek bildiğim
Çocuklukta da kaybettim oyunları
Ama hiç bu kadar sızlamamıştı içim
Sen benim
Sen bilmezsin
uzundur geceler
soğuktur üstelik
çiğ taneleri düşer
o sımsıcak düşlerin üzerine
Lakin yılmaz yürek sevmekten
Yalnızlık bu olsa gerek
..sen de
…sen işit
Muhabbete hasret kalır
ateşten uzak duran bir kibrit
Her şey buz gibi gerçek iken
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!