Samatya, aşkların yaşanıp, aşkların birleştiği;
Dünyadaki en renkli ve çiçeklerle dolu gönülde bir vadi.
Belki son gördüğüm yer seni,
Belki de kalbime saplamak için attığın okun hasret dolu yolculuğu.
Samatya, diyar diyar dolansan da çıkan tek kapı.
Artık sevmiyorum ve istemiyorum sarı yaprakları.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta