Saltanatın Sonu Şiiri - Gecenin Efendisi

Sustuklarımı bir bir biriktirdim içimde,
Siz beni tükettiniz en acımasız biçimde.
Uğrunuza harcandığım o sahte sevginizde,
Şimdi kim kimin günahını çekiyorsa çeksin,
Ben hakkımı helal etmiyorum kimseye artık!

Gözümün içine baka baka söylenen yalanlar,
Arkamdan kuyu kazıp yüzüme dost gibi olanlar...
Yalan dünyalarıyla gurur duyan, riyakar insanlar,
Siz sahte dünyanızda kendinizi avutun durun,
Ben o tiyatroyu çok gördüm izlemiyorum artık!

Değer miydi bunca yangına, bunca feryada?
Yalnız bıraktınız beni en zor zamanımda.
Bir gölgeniz bile kalmadı şu sol yanımda,
Yolunu kaybedenler baksın başının çaresine,
Ben size yol olmaktan vazgeçtim artık!

Ben değilmiydim her defasında alttan alan, susan?
Kendi kırıklarını sarıpta yeniden ayağa kalkan?
Şimdi ardına bile bakmadan uzaklaşan vefasızlar...
Varlığınız neydi ki yokluğunuz dert olsun bana,
Ben sizin olduğunuz sayfayı çoktan kapattım artık!

Sırtımdaki hançerlerin izi hala ilk günkü kadar taze,
Ama beni yine yıkamadınız, çıkmadı adım acize.
Bu saatten sonra ne bir çift söz ne bir rica size,
Kendi karanlığınızda boğulun kendi ellerinizle,
Ben uyandım sayenizde yüzümü güneşe döndüm artık!

Kim ne demiş, kim atmış, kim tutmuş zerre umrumda değil,
Karşınızda boyun eğen o eski halim yok bilin istedim.
Herkes ettiği kadar bulacak, karakteriniz fukara olunca, lafınız zengin olsa neye yarar ki?
Ben sizin yaptığınız o küçük hesaplarınızın hepsini sadakam saydım artık!

Sizin zirve dediğiniz o tepeler, benim ayaklarımın altındaki basamaktır ancak,
Benim gökyüzümde nefes almaya o küçük ciğerinizin gücü yetmezdi zaten.
Arkamdan fırlattığınız o zehirli oklar, ancak kendi topuğunuza saplanır şimdi;
Haddinizi bilmekten acizseniz eğer, ben size o sınırı boydan boya çizerim,
Ve ben sizin o yalan saltanatınızı bile tek bir dizemle başınıza yıktım artık!