kocaman bir kalabalık ve bir salon.
kürsüye sıralar dizili ve her yer balon.
öğretmenim ben gelmesem iyi değil ezberim.
olur mu! okulun çalışkanı sensin..
değilim işte! sadece yanıltmış denemeler.
bende yerleşmiş. Bir kaç mantık, bazı yerler...
'bunlar çocuk zaten' diye de çok irdelememişler.
hepsi çerez niyetine çözdüğüm bulmacalar.
yazılı sınavlar ise kopya benzeri illüzyonlar...
aman ya! tamam giderim.
ilçe bazında bilgi yarışması...
Gözlüklü göbekli hocalar.
sürekli gülümseyen. Hostes tipli ablalar.
çubuk kraker yiyen çocuklar...
kromozom diye bir şey var ama
seçenekler olmayınca gelmedi aklıma
olay nerden bağlandı o garip lafa
çöp torbası markası... ve sonra...
salonun gülmesi gitmedi de zoruma
yarışma devam ederken,
görme engelli bir dostumdan
kopya çekmeye çalışınca.
tiyatroya döndü bütün yarışma.
Tanrım, saçım sakalım çıktıda
sormayı bıraktılar. yoksa...
uzaktan tanıyan bile gelip bana:
o kopya çeken çocuk sen değil miydin?
o ilkokulda ki yarışma da...
bendim! ama kimse sormadı ki bana
bendim! mecbur muyum bununla yaşamaya?
siz niye bunu unutmadınız acaba?
hala hatırlıyorlar mı yoksa?
Kayıt Tarihi : 28.05.2026 01:54:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
tembelliğimin ispatı sırasında salonda yaşanan ufak çaplı bir krizin, gülme krizine döndüğü anlar.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!