Şöyle bir dur! Ve düşün, Ramazanda neler var
Met-h olunmuş övülmüş, boşuna olmamış yâr
Sultanı on bir ayın, dür-rü yekta ümmete
Ve birçok sebep ile layık oldu hürmete.
En başta farzı ayın, Oruç! Onda tam bir ay
Bu güzel isimlerle kâfir mümin herkese
Ömür verir yaşatır sıhhat katar nefese
Ayırmaz güzel çirkin fani dünya durdukça
Sebepler halk ederek rızk gönderir kafese.
Yüce dağın yüceliği, sis kalkınca görünür;
Şairin değeri yer de, hayattayken sürünür.
Kimse bilmez kıymetini, çimdiklerler etini,
Gönlüne atar derdini, karanlığa bürünür.
O resulü Zişan’a Rahmet, hürmet babında;
Allah (c.c.) ve melekleri salât-u selam eder.
İster ki kullarının, tazim olsun yâdında
İnanan müminlere siz de salât edin der.
Yirmi birinci yüz yılın sefih, sanal tosuncuğu;
Fikrini haps eylemişsin, bulmuş rezil oyuncuğu.
Kapanmışsın bir odaya, dönmüşsün kara kodaya;
Güdülür hale gelmişsin, olmuş mankurt koyuncuğu...
Zerrece hülyan kalmamış, meşin yuvarlak peşinde;
Sütün hiç maya çalmamış, yüklenmişsin zebuncuğu.
Yeşilin her tonunu, barındıran tabiat;
Hazan mevsimi ile sararıp soluverdi.
Bütün mahlûkat için hük-molan tebeddülat;
Bu yılda geldi vakit, toprağa doluverdi.
Yeşilin her tonunu, barındıran tabiat!
Sonsuzluk âlemine, yöneldi açtı kanat…
Enbiyanın ve dahi evliyanın en başı;
Muhammed Mustafa’dır (S.A.V.) * hilkatin temel taşı.
O beşerdi ve lakin, Fevkinde mahlûkatın;
Nüvesi, ve de özü, Muazzam kâinatın.
Ramazanı şerifte boş geçirip günleri;
Sadece aç kalmaktan, sığınırım Rabbime.
Muhasebesiz ise at çöplüğe dünleri;
Gafletlere dalmaktan sığınırım Rabbime.
Oruç hesaplaşmaktır aldığım nefesimle,
İdamlık mahkûma bile, son olarak söz verilir.
Sen de bize son nefeste, bir cümlelik söz ver ya Rab!
Güzel iman nimetine, tevhidi hakla erilir;
Söylemeye muktedir kıl, buz gönül’e, köz ver ya Rab!
Söz ver ya Rab, son nefeste, imanıma öz ver ya Rab!
Söylemeye muktedir kıl, buz gönül’e, köz ver ya Rab…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!