Saklandığın Yerdesin Şiiri - Zehra Yurts ...

bugün
senin büyüdüğün mahalleye uğradım.

fötr şapkalı, hiç evlenmemiş Galip amca
ve kız kardeşlerinin yaşadığı
gizemli köşk vardı yalnız,
hiçbir yeri tanıyamadım.

içeriden merdivenli bitişik küçük evleri,
iki ezan arasında kilitleri vurulmayan,
toprak avlulara açılan tokmaklı kapıları aradım.

düzensiz parke taşlı sokakta
evlerinin önünü süpüren yaşmaklı kadınlarla,
yoksulluğun ellerinden alamadığı
neşelerine daldım.

Halis Emi’den
anneannemin selamıyla
akide şekeri alacaktım.
biraz da taze kavrulmuş
beyaz leblebi çekti canım.

yokuştan aşağı sallanıp
Nurgül’ü aramaya kalktım.
sanki yine kaybolmuştu,
onu bulmalıydım.

etrafıma bakındım;
ayağında, komşudan ödünç aldığı
ispanyol paça pantolonuyla,
köşeyi dönünce açtığı başörtüsünün altından
henüz çıkmış parlak sarı saçlarıyla
sinemaya giden
mavi gözlü Şenay'la karşılaşır mıydım?

döndüğünde, izlediği filmden,
âşık olduğu yakışıklı jönden,
şarkıcı olma heveslerinden konuşurduk.
fakirliğin, üveyliğin ağırlığını solurduk,
anlattığı bir foto romanı yaşardık beraber.

belki bitmeyen neşesinden,
mahalleye fazla gelen güzelliğinden,
muzur şakalarından nasiplenirdim.

ikindi yaklaşınca Saloş’u bekledim
kız kardeşinin evinde;
her günkü saatinde gelse,
dizinin altındaki boydan şık elbisesiyle
övündüğü İstanbul Türkçesiyle
gezip gördüğü batı şehirlerini anlatsaydı keşke.

limonlu çayın yanına
biraz havadis, ondan bundan,
bol kahkaha
ne iyi giderdi.

biliyorum
sen, kalbine aldığın her darbede
bu mahalledesin.
misafir geldiğinde sığamadığın küçücük evinizde,
her zaman saklandığın yerde,
divanın altındasın—tüm hatıralarınla,
geçmişin kokusuyla ordasın, hâlâ.