Gardaş Şiiri - Zehra Yurtseven

dün seni gördüm bizim sokakta
üstünde bir gömlek vardı, sol yanı ince
sanki eskimiş, tel tel olmuş;
yüzün asıktı, rengin solmuş.

öyle bir yumruk indi ki göğsüme
acımdan;
intizar ettim elin birine.

yamalı döşekler tavana dayanmış.
üstünde ben vardım, belim bükülmüş.
soluk kumaşlar kırpılıp bir yana konmuş;
uğraştım dikmeye… olmadı, zormuş.

sabah uyanınca
“şükür” dedim, rüyaymış.

bilmedim...
çakırkeyf hallerinden eser kalmamış.
neşenin yerini sessizlik almış;
telefonun ucundan anladım, gardaş.

meğer
bir öksürük sana musallat olmuş.
gitmemiş, arsız;
ciğerini sarmış.
o şirin canına nasıl da kıymış.

ne derdin vardı da demedin gardaş?
hasret acıyı bine katladı.
feleğe diyecek sözüm kalmadı.
ne etsem bilmedim, bilmedim gardaş