Şair Ve Kış Şiiri - Ruşen Burak Argana

kış, yanık bir inzivadır:
sarılır, kucaklar insanı.
önce kar, yolları örter;
sonra da ayak izleri, karları!

kışın her eylemi kekemedir: düşürür!
ve kışın her sözü sakardır: üşütür!

şair, başını rahat bir yastığa yatırmaktansa,
bulutlara yatırmayı yeğler.
yolları adımladıkça,
sözcükler, dilini adımlamaz da, yalar!

şairin kalemi, bir sarhoş gibi sendeleyip durur!
sanki kâğıda yazmaktan usanır da,
sendelemeye yazmak için kıvranır.
belki de sendelemeyi, mürekkebi yapmak ister!

kış, şairi gülümsetir.
ama bu gülümseyiş,
şairin yüzünde, bir tokat gibi patlar!