Sahte Cennet’in Maskesi Şiiri - Efsun Bkr

Gözlerimin kapısında bıraktığın o son ihtimali,
Bir kibrit aleviyle değil, sessiz bir yeminle yaktım.
Sen "vazgeçmek" kelimesini sıradan bir veda sandın;
Bense içimdeki en güzel şehri,
Senin ellerinle kazdığın mezara gömdüm.

Meğer sen bir aşkın değil, büyük bir tiyatronun başrolüymüşsün.
Yalanla boyadığın o ucuz gülüşlerini,
Gözlerimin içine bakarak söylediğin dev yalanları dizdim önüme.
Sen sevgili değil, ruhuma sıkılmış en hain kurşunmuşsun meğer!
Bana verdiğin her söz bir cellat ilmiği,
Gözyaşlarımdan beslediğin o sahte merhametin,
Maskesi düşen yüzünün en karanlık lekesiymiş.
Yalancı ellerinle dokunduğun her yerimi tuzla buz ettim;
Çünkü sen, varlığınla bile bana ihanet eden bir hayaletmişsin!