Kendimden Arta Kalan
Bir şairdim,
suskunluğun gölgesinde.
Ben şiir yazdım,
Güncelleme Bekleyen Umut
bir sabah —
uyanmadım artık sana.
çünkü takvimler devlete bağlanmıştı,
saatler yalnızca siren sesiyle ilerliyordu.
bir öpücük: suç,
Bir sokak vardı
insanlarının izlerini kaybetmiş bir şehrin ardında
taşlar kendi izleriyle konuşuyordu…
Ben yürürken
her adımım bir kelimeyi kaybetti
Şeytanın Şarabı (melodik versiyon)
Ölüm öncesidir her bir an…
Sonra yeni bir an,
Ve yine bir an—
Geri dönüşü olmayan,
Suskunluk, dediğin nedir?
Belki de anlamın üzerini örten bir tül,
İçine sığmayan duyguların tenine kazınmış
solgun bir haritası.
Pencere, bir sır aynası,
yağmur damlaları usulca süzülüyor,
annemin gözlerinden...
Odanın gölgesi, yılların yankısı,
eski bir kilim,
baktım gökyüzüne—
bulutlar sigara dumanı gibi soluyor;
ayaklarım dünyaya dokunuyor—
tutunamıyor;
Sahne'de Kalan Sessizlik
bir nehrin kıyısında,
akmayı unutmuş bir su gibisin.
sessizlik bile içine çekiyor şimdi —
sen mi durdun,
Yazın Yazılmamış Şiiri
Yaz—
bir mevsim değil artık,
bir tutsak sözcük.
Kırık bir rüyanın içinde




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!