Saçmalığın daniskasi Şiiri - Hiranur Bakır

Kimse de dur demiyor yaza...
Halbuki ne beklerdiniz kışın zalim günlerinde?
Bir insan;
Ayrılığın aydınlığı,
Tabiat ananın yaratığı,
Allah'ın kullarından en acizi, en çaresizi...
Bir gün elbet,
Elbet karşıma çıkacak;
Bir kedinin mırlaması, bana yanaşması,
Araba egzozunun yüzüme çarpışı...
Bir "elbet", bir hayata değer.
Meğer ki görmüşüm kedinin hırçınlığını,
Arabanın olmayışını.
Kaldırımda kalmış bir fukaraymışım;
Meğer ki bir geçmişe, bir hayata değer...
Benim huzursuzluklarıma;
Halkın gözü tokken karnının aç olmasına,
Valinin gözü açken bu açlığa göz yummasına,
Hayatın ters köşe yapmasına boyun eğmekmiş...
Meğer ki öyleymiş her şey.
Ben, kışın tamamlayamadığı zalimliği tamamlayan yaz gününde anladım.
Terler aktı alnımdan,
Tek başıma dağların sahteliğine baktım.
Oysaki ne güzeldi evvelki gün, içimi aydınlatmıştı.
O güneşten sararmış dağ; tuzla buz olacak müminin aydınlanacağı, kâfirin yanacağı günde.
Güzel olmasına güzel, yalan olmasına da yalan...
Gözlerin görmediğini aklın hissetmesi kadar,
Ağaçlar konuşup yürüyemezken insanoğlunun onu envaiçeşit şeye harcaması kadar...
Bu dünyada insan kadar garip bir güruh göremedim.