Sabit İnce Şiirleri - Şair Sabit İnce

Keramet kendinden menkul sananın,
Dünyada ne izi, ne adı kalır.
Aşkın ateşiyle kor kor yananın,
Ateşte ne közü, ne yad’ı kalır.

5.9.2001 Kayseri

Gel sofu kardeşim gel inat etme,
İnsan ol dillerde dolaş ha dolaş.
Gelde aydınlığa karanlık etme,
Hak için yollarda dolaş ha dolaş

Ben doğruyum diye kendin kandırma,

Iraklı çocuklar ağlıyor,
kara gözleri yaş değil, kan içinde...
Iraklı çocuklar, kara gözlü çocuklar...
Dünya çocukları da ağlıyor,
ıraklı çocuklara değil,
geleceklerine, dünyanın kararmasına

Kadın henüz yazılmayan
yazılamayan,
kimsenin yazamadığı,
hiçbir şairin çözemediği,
bir bilmece,
bitmeyen bir şiirdir dize dize.

Farzet ha ben, ha doğrular,
Doğru dedikde sürüldük,
Ejderhalar yuttu asam,
Musa oldukda sürüldük.

Paşam deyip bükülmedik,

Sana silah değil Zülfikar gerek,
Kerbela çölünde Ali mübarek,
Kirmene takıp da bizi eğerek,
Düşmana bir kazak örme Ceylanım.

Bilirim gönülün inceden ince,

Uyu, uyu yat yat uyu
Diye diye uyuttular.
Pınarımda berrak suyu,
Taş doldurup kuruttular.

- Değerli şair İlyas Özmen'e -
Nefret değil sevgilerin ulaştı,
Üzülme İlyasım, üzülme dostum.
Üzülmene bütün alem ağlaştı,
Üzülme İlyasım, üzülme dostum.

Kula kulluk etmeyince,
Çile çektim bu dünyada.
Azım çoğa yetmeyince,
Aç da kaldım bu dünyada.

Atım yöğrük gitmeyince,

Anaların göz yaşına,
Çocukların saf düşüne,
Doymazların savaşına,
Türküler yakar Ozanım.

Nesimi'nin derisine,