Ben insanların hayatıma diktiği,
Hayaller kulesinin en tepesinden,
Aşağıdaki mezarlığa atladım.
Birkaç ceset daha vardı,
Ve hepsi aynıydı,
Hepsi bir ayna kadar derindi,
Ve bir ayna kadar benimdi.
Solmuş bir günün göbeğinde,
Kendi içimde intihar edenlerdi.
İrem Lâl Bülbül
Kayıt Tarihi : 11.04.2026 22:12:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
İnsanlar sizin hakkınızda hep hayaller kurar, oysa ki bunlar sizin değil onların hayalidir ve gittikçe büyürler sizden beklentileri artar, ve bu sizin ruhunuzu öldürür ölen bütün ruhlar sizindir kendi içinizde ettiğiniz bir intihardır.
şiirdeki tek hata, son mısrada olmuş... genelde böyle olur...
içimde değil, doğrusu; içi(n)de...
tebrikler, henüz yaşınız 19 ve kaleminizin mürekkebi kurumasın... maşallah...
bizden de size küçük bir hediye;
.
...
.
ve sonra,
katmer katmer bezedim muhabbetle,
bu dünyanın sevgisizlikten bütün bütün
çöle ve küle dönmüş üstünü ki;
beyhude yaşlanmasın insanlar göz göre göre,
kalmasın gözleri fersiz ve,
kan damlasın benizlerinden,
henüz göçmüş değilken
fena aleminden,
.
...
.
Merhaba, değerli yorumunuz için teşekkür ederim 17 yaşımdayım. Kendi içimde intihar edenlerdi derken aslında o ruhların hepsi bana ait olduğu için benim içimde intihar ediyorlar sizin dediğinizle de farklı bir bakış açısı çizilebilir tabii ki, bir harf farkı bu kadar etki yaratabiliyor.
TÜM YORUMLAR (1)