Ruhumda Urgan Şiiri - Zeyneb İçli

Güneşin kavurduğu kumda, buz teknesi gibi ağırım,
Üşüyen bir ruh geziniyor, bağrım bâr-ı sağır.
Boynumda urgan; ne vuslata izin var ne de ölüme,
Zihin, bir kör kuyuda debelenen mahluktur dilime.

Mecalsizim; zira feleğin çarkı dimağımda takılı kaldı,
Nereye dönsem,o gaddar el tüm renklerimi çaldı.
Bir handikap içinde dönen pervane misali derviş,
Kendi kuyruğunu kovalayan, kendinde tükenmiş..

Ne bu toprağa aidim, ne semanın mavisine müptela,
Sürgünüm kendi gölgemde, her nefesim bir bela.
Gurbet değil bu, sılanın içinde bir yabancılık hissi,
Üstüme çöken bu kasvet, kadim bir kederin isi.

Zihnim bir metruk han, pencereleri sımsıkı kapalı,
İçeride baykuşlar ötüyor, her bir köşesi yaralı.
Kumlara yazılan bu ah, rüzgârla silinip gitmez,
Bu çöl bitse de, bu ruhun içindeki ayaz bitmez..