Güneşin kavurduğu kumda, buz teknesi gibi ağırım,
Üşüyen bir ruh geziniyor, bağrım bâr-ı sağır.
Boynumda urgan; ne vuslata izin var ne de ölüme,
Zihin, bir kör kuyuda debelenen mahluktur dilime.
Mecalsizim; zira feleğin çarkı dimağımda takılı kaldı,
Nereye dönsem,o gaddar el tüm renklerimi çaldı.
Seni ele sevirem ki...
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir
Devamını Oku
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir




Ne güzel demişsiniz
beğeni ile okudum
dilinize sağlık
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta