Rûhebra yâ Şiiri - Süleyman Yıldızsoy

Rûhebra yâ—
ruhumun derinliklerini işgal eden
zifiri inkılapların karanlık manifestosu…

parkesi yırtık emekçilerin
is kokulu alnında büyüyen
o mağlup devrimi taşıyorum içimde;
çekici kırık demirciler geçti kalbimden,
demiri değil, yazgıyı döverek.

Ve şehir—
paslı bir ideoloji gibi çöktü omuzlarımıza.
Açlık; yalnız mideye değil,
imana da vurdu bu çağda.

Kavganın yetim ruhu dolaşıyor hâlâ
barut kokulu sokak diplerinde;
her insan biraz sürgün,
her suskunluk biraz ihtilal artık.

Sen ise—
kırılgan deve dikeni çiçeklerinden örülmüş
ince bir kıyamet gibiydin;
ruhuma saplanan estetik bir yara…

Rûhebra yâ;
ruhumu adadığım nurun
kırılgan yansımasıydın sen.
Dokunsam tarihim dağılacaktı,
sussam içimde bir iç savaş büyüyecekti.

Vahanın susuz denizlerinde
boğulmayı öğrendi bu kalp;
çünkü bazı insanlar
su gibi değil,
devrim gibi eksilir insandan.