Rotasız Gemi Şiiri - Kasım Kobakçı

Dünyanın düzenine baktım, sırf koca yalan.
Yüzyıllar akıp gitmiş, geride sinsi talan.
Mazinin küllerinden, bulunur mudur kalan.
Gözleri kör eylemiş, dillerde süslü geçmiş.
Şöhretin tepesinden, riyakar şahıs seçmiş.
*
Adalet terazisi, haklı haksız ayırmaz.
Makamlar zehirlidir, dürüst insan kayırmaz.
Sofralar çok zengindir, aç gözleri doyurmaz.
Boşluğa savrulurken, tükenmiş tüm hevesler.
Sokaklar alev alev, kesiliyor nefesler.
*
Asya'nın çöllerinde, nice aşıklar yanmış.
Sahte gülücüklere, temiz yürek aldanmış.
Kanla çizilen sınır, kırmızıya boyanmış.
Umurumda değildir, semalar uçsuz sonsuz.
Boş vermişlik içinde, çizilmiştir yolumuz.
*
Avrupa sarayından, yedik ağır bir tokat.
Görmezden geliniyor, arşa çıkmışsa feryat.
Merhamet uykudadır, uyanmış kanlı cellat.
Aldırış edilmiyor, vicdan sessiz uyuyor.
Şarkılar susmuş artık, sağır sultan duyuyor.
*
Sözleşme feshedilmiş, zar atılır masada.
Bütün altın gümüşler, kilitlidir kasada.
Umursayan bulunmaz, boğulurken tasada.
Yalancı kahramanlar, karanlıktan kalkacak.
Parlayan yıldızımız, şafak vakti solacak.
*
Uğrunda kan dökülen, verimsiz çorak toprak.
Dalından koparılmış, sararmış solmuş yaprak.
Tepelerde rüzgar bekleyen, dalgalı bayrak.
Umursamıyorum hiç, sular akıyor serin.
Rotasız gemi batmış, okyanus hayli derin.