Rotamız Nedir Kaptan

Senden kilometrelerce uzaktayım.
Ve nedendir bilmem, rüzgâr hâlâ kokunu getiriyor bana.
Kafamı nereye çevirsem sen oradasın. Oysa bittik biz, gittin sen.
Hâlâ nefes alıyorken aşk hücrelerimde, Sen koşa koşa ona gittin; işte o zaman bittin.

Haklısın, unutamadım, unutamıyorum seni.
Heyecanlı heyecanlı konuşmanı,
Çocuksu kıskançlıklarını,
Kısa ama komik triplerini...
Aslında çok mutluyduk seninle.
Bir evimiz, bir yuvamız olabilirdi.
Ama sen başkalarını hep üstün tuttun benden.
Yani sevgilim, ben de dil yoktu, sende din; Bir suskunluğa yıkıp yıktın, kırdın kalbimi.

Eğer duyunca mutlu olacaksan,
Evet pişmanım; ama bu hangi gerçeği değiştirir?
Gelirken ekmek ufaladığın yollarımı, Cebinde besleyip büyüttüğün eski sevgilini mi?
Neyi?
Ben seni sen olduğun için sevdim.
Çok üzgünüm şimdi,
Unutulmuş diğer şiirlerim gibi sende,
Paslı bir demir sandıkta küf tutacaksın.

Ben bu aşk için çok fedakârlık ettim.
Ne duydun ne gördün.
Ve anladım: Sağır kulaklara söz,
Kör gözlere fer olunmazmış.
Şimdi vicdanımla bir savaş halindeyim. Vicdanım çoktan suçlu bulmuş beni,
Ama beynim sürekli belgelerle geliyor karşıma.

İnsan her şeyi unutabileceğini sanıyor. Zamanın en güzel ilaç olduğunu.
Bir zaman sonra anlıyor:
Zaman acıyı unutturmuyor, sadece küllendiriyor.
Küllerinden yeniden doğar mı aşkın, bilmem ama,
Seni affetmeyeceğim kesin.
Zaten gerçek sevgi kavuşamamak değil mi sevgili?
Kısmet değilmiş.

Kalbim haykırsa da rotamız nedir kaptan, Yüreğim hâlâ "sen" diyor.
Bugün de unutamadım.
Bugün de ya sen unutabildin mi? Saçlarının her teline hasret bağlamak zorunda kalan o kadını (adamı), Unutabildin mi?
17.08.2026 00:14