Rengini Sevdiğim Şiiri - Seyrani Göl

Bakışlarının rengini sevdiğim,
gözlerin ister mavi olsun ister ela;
bir bakışın değsin yeter içime,
gerisi dünyanın boş telaşıyla dolu rüya.

Tenin beyazmış, buğdaymış, gece kadar kara,
ne değişir ki sevmenin hakikatinde?
Yaratan seni hangi renkte işlemişse
bir sır bırakmıştır kalbinin derinliğinde.

Kimileri aynalarda arar güzelliği,
ben, bir insanın merhametinde gördüm ışığı.
Bir çocuğun başını okşayan ellerde,
bir yorgunun omzuna değen sabırda.

Sesin bazen yağmur sonrası toprak kokusu,
bazen uzak bir şehrin akşam ezanı,
içime çöken sessizliği uyandıran
tanıdık, eski bir dua gibi.

Ben seni yüzünün çizgileriyle değil,
geceler boyu taşıdığın hüzünle sevdim.
Çünkü insan en çok
kırıldığı yerden insan olur derdim.

Bir gün saçlarına kar yağsa bile,
gözlerinin içindeki çocuk eksilmesin.
Dünya herkesi biraz yorar elbet,
senin içindeki iyilik kirlenmesin.

Bakışlarının rengini sevdiğim,
adı ne olursa olsun mevsimlerin;
bir insanı güzel yapan
kalbine sığdırdığı sevgidir derim.
S. GÖL