Rebekah Şiiri - Gül Beyaz

Kadim bir bozkırın susuzluğunda, kuyunun başında bekleyen,
İsmiyle bin yıllık bir düğümü boğazıma ekleyen.
Sen, çözülmesi imkansız bir ilmiğin en zarif halisin,
Rebekah; sen hem kement, hem de o kementle boğulma vaadisin.

İki ulus dediler karnına, bağlamak dediler aslına,
Sanki her bakışın bir zincir, vurulur ruhun faslına.
Güzelliğin bir lütuf değil, estetik bir kuşatmadır artık,
Saçlarının her teli, rasyonel zihnimde açılan bir yarık.

Sare’nin o yakıcı ateşi sende soğuk bir bağa dönüşür,
Harlanmış bir tutku değil bu, bir iradenin içinde sönüşür.
Birleştirdiğin her parça, benden bir parçayı eksiltir,
Seni sevmek, kendi boynuna cellat eliyle ip geçirmektir.

Ay ışığı sızarken yine o puslu fakülte camından,
Bir isim yükselir, kopup gelir tarihin tozlu gamından.
Sen, çözüldükçe dolanan o muazzam kör düğüm;
Rebekah; seninle yaşamak, bir bağın içinde her gün öldüğüm