Rakım Şiiri - Levent Özsayın

Bir duble beyazlaşır masanın kuytu kıyısında,
Dünyanın bütün gürültüsü çekilir yavaşça kapı dışına.
Ne zaman ki soğuk su dokunur anasonun gizli kalbine,
Anlarsın; zamana sitem etmek için henüz erkendir bu şehirde.

​Masada Ezine’nin o kendine has sertliği,
Yanında yaza tebessüm eden bir dilim kavunun kokusu...
Kuytu bir radyodan sızan o tanıdık, o eski cızırtı;
Müzeyyen Abla söyler, sen usulca susarsın.

​Çünkü rakı, sözün bittiği yerde başlar kederi demlemeye,
O ilk yudum ki Ege rüzgarının imbiğinden süzülmüştür sanki.
Ne dün akşamın ağırlığını bırakır yorgun omuzlarında,
Ne de yarın sabahın o kaçınılmaz kaygısını taşır masaya.

​Buzun bardağın çeperine her vuruşunda,
Yitip gitmiş eski bir dostun şen kahkahası yankılanır hatıralarda.
Bir çilingir sofrası değildir sadece kurduğun bu ahşap masada;
Kendi içinle, kendi yenilgilerinle helalleşme ayinidir bu.

​Zaten kimse sarhoş olmak için oturmaz bu demin başına,
İnsan, sadece biraz hafiflemek ister şu koca dünyada.
İçindeki o sessiz kalabalığı dağıtmak ister tek bir kadehle,
Göz göze geldiği dostun susuşunda kendini arar.

​Gece, denizin siyahına iyice karıştığında yavaşça,
Kadehler önce aramızdan erken gidenlerin anısına kalkar.
Sonra bir türlü gelemeyenlerin o bitmeyen hayaline,
Ve en nihayetinde, bunca yüke rağmen hâlâ insan kalabilmenin şerefine.

​Yudum yudum eksilirken bardağın o ak sütü,
Yürekte biriken tortular zamana yenilip erir.
Sonra bir sessizlik çöker masanın ortasına;
Yalnızlığın bile utandığı, kalplerin anlaştığı o derin sessizlik.

​Bitecekse böyle bitsin gece, hiç acele etmeden;
Masada son yudum, gözde bir damla tuzlu deniz,
Ve ruhta o kederli ama mağrur tebessümle...
Çünkü rakı, bir içki değil, hayata verilen zarif bir mola demektir.