Rahmetin Gölgesi Şiiri - Kasım Kobakçı

Doğru menzile varsan, şefkat sarar ruhunu,
Yaradanı anlarsan, Rahman korur kulunu,
Mevla memnun kalacak, pak görürse kalbini,
Bağışlar muhakkak ki, secde kılan bedeni.
*
Furkan adlı kelama, saygı duymazsan eğer,
Ürper Rabb'in adıyla, hislerinle secde kıl,
Kelama boyun eğer, Rabb'e gönül verenler,
İşitirler nidayı, ayette sesleneni.
*
İblis yara açmasın, yüreğinden hecele,
Düşürme sayfalardan, fazileti sımsıkı,
Peş peşe aşkla tınla, şevk ile tekrar eyle,
Özen göster zarif parmaklarına, saf fani!
*
Işık saçan menzilde, yürürsen aydınlık var,
Yaradan'ın lütfuyla, karanlıklar silinir,
Cennet kapılarından, geçecektir inanan,
Sonsuz huzura erer, secdeye baş koyanlar.
*
Hidayet pınarında, yıka kirli nefsini,
Günahların yükünden, arınmak mümkündür hep,
Tövbeler makamına, sığınan kullar yaşar,
Rahmetin gölgesinde, serinler yanan yürek.