Radyoda çalan Şiiri - Naile Öztürk

RADYO’DA ÇALAN SON ŞARKI GİBİSİN

Radyo’da çalan son şarkı gibisin
bir şehrin geceye teslim olduğu anda
kalbime sızan ince bir tını
ne başını kaçırabiliyorum senden
ne de sonunu yakalayabiliyorum
Sözlerin…
yarım kalmış bir melodinin iç çekişi
her cümlemde yeniden açılan bir hatıra
Sen
bir istasyon değişse bile
içimde sabit kalan frekanssın
Ne zaman yalnızlığı açsam
hep sana denk geliyor yayın
aynı kırık ses
aynı içime dokunan nakarat
Sanki dünya sustuğunda
sen çalıyorsun hâlâ
ve ben
her defasında
ilk kez duyuyormuş gibi
yeniden âşık oluyorum sana
Radyo’da çalan son şarkı gibisin
bitti sanıyorum ama bitmiyorsun
susuyorum, sen içimde devam ediyorsun
Bir şehir ışıklarını söndürürken
ben seni açıyorum içimde
aynı ezgi, aynı kırılgan sızı
gecenin en tenha yerinde
Senin adın
dudaklarımda yarım kalmış bir nakarat
söylesem tamamlanacak gibi
ama tamamlanırsa
kaybolacaksın diye korkuyorum
Her suskunluğumda
bir daha başa sarıyor kalbim seni
aynı yerden yakalanıyorum
aynı yerden yeniliyorum
Radyo kapanıyor bazen
dünya sessizleşiyor
ama sen…
içimde açık kalan tek yayın
Ve ben
her gece
son şarkı sanıp
sana yeniden başlıyorum
Radyo’da çalan son şarkı gibisin
ne bitiyor ne de susuyor içimdeki yankın
Gece uzadıkça
sen daha da derinleşiyorsun
bir boşluğun tam ortasında
adını bilmediğim bir sızı gibi
Kapatıyorum gözlerimi
ama frekansın değişmiyor
aynı ses
aynı içime dokunan hatıra
Sanki evren
seni özellikle en sona saklamış
diğer tüm sesler çekilince
sen kal diye
Ve ben
her gece aynı yanılgıyla
“bitti” diyorum sana
ama kalbim
hep en son şarkıda kalıyor
Çünkü sen
bitmesi gereken bir melodi değil
içimde sürekli dönen
yarım kalmış bir aşkın kendisisin